رویکرد طراحی
ریتمی که زمین تعیین می‌کند.
شیب تند زمین در این پروژه، نقطه آغاز طراحی است. بلوک‌های مسکونی به‌جای تحمیل یک تراز ثابت، در امتداد توپوگرافی پله‌پله شکل می‌گیرند و مقیاس مجموعه را به تراس‌هایی پیوسته تقسیم می‌کنند. این سازمان‌دهی با هدف کاهش مداخله در بستر طبیعی و حفظ ارتباط هر تراز با چشم‌انداز جنگلی پیشنهاد شده است.
پلتفرم‌های پل‌مانند، بلوک‌ها را به یکدیگر متصل می‌کنند و فراتر از مسیر عبور، به فضاهایی برای دیدار و زندگی جمعی تبدیل می‌شوند. درختان موجود از ابتدا در کنار حجم، دسترسی و دید در نظر گرفته شده‌اند. جداره‌های گرم و بالکن‌های لایه‌لایه نیز گذار میان مقیاس جمعی مجتمع و صمیمیت فضای خانه را تعریف می‌کنند.
- توپوگرافی پلکانی
- تراس‌های جمعی
- پیوند با جنگل
