رویکرد طراحی
معماری به زبان شعر.
توالی طاق‌های آجری، حیاط‌های سبز و اتاق‌های مطالعه، ریتم آرام این طرح فرهنگی را شکل می‌دهد. معماری در این مجموعه، بستری برای تجربه ادبیات است؛ مکانی برای مکث، دیدن یک نمایشگاه، گفت‌وگو و بازگشت به کتاب. در کنار ورودی‌های شاخص و گشوده، فضاهای کوچک‌تر و صمیمی‌تر قرار می‌گیرند تا تجربه بازدید میان حضور جمعی و تأمل فردی حرکت کند.
در مطالعات تصویری پروژه، گرمای آجر با شیشه‌های رنگی و حیاط‌های سرسبز پیوند می‌خورد. کتابخانه و سالن‌های روشن مطالعه، مقیاسی انسانی در دل مجموعه ایجاد می‌کنند و گالری‌ها بستری متمرکز برای تماشا و یادگیری هستند. این طرح، گفت‌وگویی میان حافظه فضایی معماری ایرانی و نیازهای یک مجموعه فرهنگی معاصر را جست‌وجو می‌کند.
- آجر و اصالت
- باغ و عرفان
- مطالعه و تأمل
